สวัสดีมิตรรักแฟนเพจทุกท่านครับ ห่างหายกันไปร่วมครึ่งปีหลังจากคอนเทนต์ล่าสุด ต้องขอยอมรับตามตรงว่าผมเองก็หมดไฟไปเยอะสำหรับการถ่ายรูป อาจจะเพราะค้นพบไฟดวงใหม่จากสิ่งอื่น แต่ทุกครั้งที่หันไปมองกล้องที่นอนอยู่ในตู้ ก็ยังคงมีความอยากที่จะหยิบออกไปถ่ายอยู่เสมอๆ ครับ
ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้ว ผมเริ่มต้นเข้าวงการจากกล้อง DSLR มาก่อน เริ่มจากกล้องใหญ่บิ๊กเบิ้มอย่าง Canon 1000D > 5D Mark II แล้วขยับลด System มาเป็น Mirrorless อย่าง Sony A7 III ด้วยความคิดที่ว่า “ถ้ากล้องเบาลง เราน่าจะออกไปถ่ายรูปได้ง่ายขึ้นแหละ” — Ecommirst Holiday ก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง ช่วงเดียวกันกับที่ผมใช้กล้อง Sony เลยครับ เป็นช่วงเวลาที่สนุกสุดมันส์มากๆ
จนเวลาผ่านไป เทคโนโลยีเริ่มเปลี่ยนผ่าน โลกเหวี่ยงเราไปพบเจอเรื่องราวต่างๆ ทั้งที่อยากเจอ และไม่อยากเจอ จากความชอบในการถ่ายภาพ พัฒนามาเป็นงานอดิเรกกึ่งจริงจังที่สามารถสร้างรายได้ได้นิดหน่อย ไปจนถึงแหล่งเชื้อเพลิงทางใจที่คอยประคับประคองให้เรายังเป็นเราอยู่ ทั้งในวันที่สดใส และวันที่โลกถล่มแหลกสบาย การถ่ายภาพก็อยู่ในทุกช่วงชีวิตของผมเลย
ฟังดูเหมือนผมจะไม่มีวันเลิกถ่ายรูปใช่ไหมครับ แต่เชื่อไหมว่าตลอดเกือบ 6-7 เดือนที่ผ่านมา ผมไม่ได้จับกล้องถ่ายรูปเลยครับ ปล่อยน้องนอนอยู่ในตู้กันชื้นจนบางครั้งเกือบลืมไปว่าตัวเองเคยมีกล้องถ่ายรูปเลยด้วยซ้ำ… ไม่รู้ทำไมการจับกล้องออกไปถ่ายรูปแต่ละครั้งของผม มันถึงต้องมี “เหตุผล” ให้คิดเยอะขนาดนั้น ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนมันเริ่มต้นแค่จากคำว่า “อยากถ่าย” แค่นั้นเอง
ครั้งนี้ผมเลยอยากลองการทดลองใหม่ (อีกครั้ง) โดยการลดขนาด System ให้เล็กลงไปอีกขั้น หลังจากที่อยู่กับ Full-Frame มาร่วม 10 ปี ตอนนี้ผมตัดสินใจลดขนาดลงมาเหลือแค่ APS-C จากค่ายฟูจิ ด้วยกล้องในกระแสอย่าง Fujifilm X100VI โดยครั้งนี้ ผมจะลองเดิมพันกับวิธีคิดตัวเองอีกครั้งว่า — “ถ้าเราสามารถพกกล้องออกไปถ่ายรูปได้ทุกวัน โดยไม่เป็นภาระร่างกาย ไม่ต้องถอดประกอบให้ยุ่งยาก ไม่ต้องคิดมากเรื่องผลลัพธ์ที่ได้ เราจะยังชอบการถ่ายรูปอยู่ไหม”
สำหรับทุกท่านที่เห็นโพสต์นี้ นี่อาจเป็นแค่โพสต์หนึ่งจากเพจที่ร้างมาเกือบ 7 เดือน ที่ไม่ได้มีความหมายมากมายอะไร แต่สำหรับผม เบื้องหลังได้แฝงพลังใจอันเอ่อล้น ที่อยากจะกลับมารักและทุ่มเทในสิ่งที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม — ในโลกที่สับสนและวุ่นวายขนาดนี้ ขอแค่มีพื้นที่เล็กๆ ที่ได้ทำในสิ่งที่ชอบ พร้อมกับสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ สำหรับผมแค่นี้ก็เพียงพอให้มีชีวิตอยู่แล้วครับ
ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่
และเป็นกำลังใจให้เสมอนะครับ 
เมิส /20260530
